Οι Λαζαρίνες της Βισαλτίας

Τοποθεσία: Βισαλτία Νομός: ΣΕΡΡΩΝ Περιφέρεια: Κεντρική Μακεδονία

Έχετε κάποια απορία ή παρατήρηση για το παρόν περιεχόμενο; Θα χαρούμε να σας ακούσουμε!

Στη Βισαλτία οι Λαζαρίνες ήταν μικρά κορίτσια, της ηλικίας των τελευταίων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου, που το Σάββατο του Λαζάρου τραγουδούσαν και χόρευαν τα Λαζαριανά τραγούδια, γυρνώντας στο χωριό από σπίτι σε σπίτι. Ήταν όμως το όνομα του εθίμου της ίδιας ημέρας, που διατηρήθηκε ζωντανό μέχρι λίγο μετά από τα μέσα του περασμένου αιώνα. Χάρη στην πρωτοβουλία του Συλλόγου Γυναικών Τερπνής, αναβιώνει το έθιμο στην Τερπνή από το 2002, μετά την έκδοση, από το Σύλλογο Τερπνιωτών Θεσσαλονίκης, του Βιβλίου «Οι Λαζαρίνες της Βισαλτίας».

Στη Βισαλτία το ντύσιμο των κοριτσιών, ο χορός τους, τα τραγούδια τους, η υποδοχή από τις οικογένειες όπου απευθύνονταν και οι χαρές τους, όλα μαζί, αποτελούσαν μια ξεχωριστή γιορτή της άνοιξης. Ήταν μια γιορτή που ξέφευγε από τη θλίψη της Σαρακοστής, χωρίς όμως να φθάνει στο ξεφάντωμα της Πασχαλιάς. Ήταν μια γιορτή της άνοιξης.

Για τα κορίτσια που αποφάσιζαν να πουν το Λάζαρου, να τραγουδήσουν δηλαδή και να χορέψουν τα λαζαριανά τραγούδια, η προετοιμασία τους κρατούσε όλη τη Μεγάλη Σαρακοστή. Έπρεπε πριν από όλα να βρουν το ταίρι τους, γιατί οι Λαζαρίνες της Βισαλτίας τραγουδούσαν και χόρευαν δυο-δυο, και στη συνέχεια να μάθουν τα τραγούδια και τους χορούς, αλλά και να ετοιμάσουν τη στολή τους.

Όταν τα κορίτσια εξασφάλιζαν το ταίρι τους, άφηναν τη φροντίδα για τις στολές στις μανάδες τους κι αυτά φρόντιζαν να μάθουν τα λαζαριανά τραγούδια και τους χορούς τους. Μπορεί να ειπωθεί σε γενικές γραμμές ότι τις Λαζαρίνες της Βισαλτίας τις έντυναν και τις στόλιζαν οι μανάδες τους σαν μεγάλες κοπέλες.

Ίσως αυτό, μαζί με όλη τη λειτουργία του εθίμου, να έκρυβε αδιατύπωτα τη διάθεση των μανάδων να παντρολογήσουν τα κορίτσια τους, μια και λίγο μετά το σχολείο τα περίμενε το προξενιό κι ο αρραβώνας. Από τα τραγούδια που έλεγαν οι Λαζαρίνες ελάχιστα αναφέρονταν στην ανάσταση του Λαζάρου.

Στο σύνολό τους σχεδόν ήταν τραγούδια που αναφέρονταν σε διάφορες εκδηλώσεις της ζωής. Ήταν τραγούδια για ελεύθερα κορίτσια ή παλικάρια, τραγούδια για αρραβωνιασμένους, ήταν τραγούδια για όλους τους ερωτευμένους, για τους ξενιτεμένους κ.ά. Και οι Λαζαρίνες γνωρίζοντας την οικογενειακή κατάσταση κάθε σπιτιού, τραγουδούσαν και χόρευαν το τραγούδι που ταίριαζε καλύτερα σε κάθε σπίτι.

Για κάθε τραγούδι αντιστοιχούσε και ξεχωριστός χορός. Όλους τους χορούς τους χόρευαν αντικριστά, κατά κάποιον τρόπο όπως χορεύουν σήμερα τον καρσιλαμά. Τις διαφορές στους χορούς οι Λαζαρίνες τις έδιναν με τις κινήσεις του σώματος και ιδιαίτερα με τις κινήσεις των χεριών τους. Μετά από κάθε χορό, σε κάθε σπίτι έδιναν στις Λαζαρίνες ως δώρο αβγά ή και λίγο βαμβάκι, που αποτελούσε πρώτη ύλη για το στημόνι και το υφάδι, εφόδια για τον αργαλειό, όπου θα στρώνονταν τα κορίτσια μετά το σχολείο για να ετοιμάσουν την προίκα τους.

Νίκος Λ. Πασχαλούδης από τον Σύλλογο Τερπνιωτών Θεσσαλονίκης «Η ΤΕΡΠΝΗ»

Σχόλια Χρηστών

Σχόλια

σχόλια

x

Δείτε Επίσης

Το «Μικρό Πάσχα» στην Ίμβρο

Μικρό Πάσχα λέγεται το έθιμο που αναβιώνει το Δεκαπενταύγουστο στην Ίμβρο